Het ontstaan van het leven begon met chemische reacties tussen prebiotische bouwstenen. Dat zijn stoffen als aminozuren, suikers en vetzuren die kunnen ontstaan via gewone chemische reacties, zonder dat er al leven nodig is. Deze reacties begonnen waarschijnlijk vrij simpel, maar werden steeds complexer. Uiteindelijk ontstonden er moleculen die dingen konden doen die bij leven horen, zoals zichzelf kopiëren, energie omzetten (metabolisme) en zich in een soort ‘omhulsel’ organiseren (compartimentering).

De meeste organische verbindingen die organismen maken (biomoleculen) kunnen ook in het lab worden gesynthetiseerd, zelfs onder omstandigheden die lijken op die van vóór het eerste leven. Maar het organiseren van deze biomoleculen in een zelfvoorzienend systeem dat bovendien ver van thermodynamisch evenwicht blijft, is nog altijd een grote uitdaging. Je moet immers laten zien hoe een simpel chemisch systeem spontaan kan overgaan naar iets dat continu actief blijft en zichzelf onderhoudt, zonder dat het “tot rust komt” zoals de natuur normaal zou doen.

Dit project gebruikt precies zo’n ver van evenwicht verwijderd, zelfvoorzienend systeem op basis van peptides, korte ketens van aminozuren die aan elkaar gekoppeld zijn. Dit systeem heeft in eerder onderzoek al aangetoond zichzelf te kunnen kopiëren en ook eenvoudige chemische reacties te kunnen katalyseren. Met dit systeem willen de onderzoekers basisfuncties van leven nabootsen, zoals metabolisme en compartimentvorming.